سالار سیف الدینی- روزنامه نگار در تبریز

seyfoddini@gmail.comThis email address is being protected from spam bots, you need Javascript enabled to view it    

www.seyfodini.blogfa.com

تبریز نیوز:سرویس یادداشت: سالار سیف الدینی : پس از جنگ جهانی نخست و بر افتادن حکومت ترکان جوان و واگذاری بخش عمده ای از خاک امپراتوری عثمانی به بیگانگان از سوی پان ترکیست های کمیته اتحاد و ترقی ،حکومت نسبتا متعادل مصطفی کمال پاشا در ترکیه به کمک عناصر فراماسون به قدرت رسید و حکومت جمهوری در این کشور تشکیل شد(1923).مصطفی کمال که از سوی یهودیان سالونیک پرورش یافته بود در سنین پیری بر اثر بیماری درگذشت (نک : امپراتوران شاخ زرین) و عصمت اینونو جای وی را به عنوان رئیس جمهور ترکیه پر کرد.آتاترک که به شدت غربگرا بود علیرغم بی میلی غربی ها به ترکیه تمایل زیادی به این کشورها نشان میداد و چون با دولتهای فرانسه و انگلستان در طول جنگ های موسوم به استقلال درگیری نظامی داشت ناچار به سوی آلمان گرایش پیدا کرد.همین سیاست از سوی جانشین وی،عصمت اینونو دنبال شد.همکاری های حکومت اینونو با آلمان در دوران نازی ها به اوج خود رسید.با وجود اینکه ترکیه در آغاز جنگ اعلام بی طرفی نموده بود ولی به صورت پنهانی از نازی ها پشتیبانی میکرد و در آن سو نازی ها نیز اگرچه از حمایت ترکیه برخوردار بوده و آنرا غنیمت می شمردند ولی در باطن به علل تاریخی و نژادی تمایل چندانی به ترکیه نشان نمیدادند.این سیاست دو گانه آلمان در واقع در قالب سیاست های اصلاح نژاد نازی ها در آن دوره قابل بررسی است. در راستای سیاست های «به نژادی» یا اصلاح نژادی بسیاری از ترکهای اروپا از سوی نازی ها بدون توجه به روابط حسنه با دولت ترکیه مورد تصفیه قرار گرفتند.در حالی که راست گراهای های ترکیه تلاش میکردند تا هر روز خود را بیشتر به نازی ها نزدیک تر کنند ،حکومت هیتلری به طور پنهانی اقدام به کشتار ترکها در آلمان و... مینمود.بنا بر اسناد موجود در میان کسانیکه در اردوگاه کار اجباری "داخاو" در کوره های آدم سوزی کشته شدند نام چهل و پنج ترک به چشم میخورد.افزون بر این در سالهای 1939 تا 1945 در یازده اردوگاه مرگ 1900 ترک به حمام گاز و کوره های آدم سوزی فرستاده شدند.از این تعداد 1500 نفر افرادی بودند که در آلمان زندگی می کردند و 400 نفر دیگر از ترکهایی بودند که به تابعیت (شهروندی) فرانسه،انگلستان و آلمان درآمده بودند.

با وجود این کشتارها دولت ترکیه همکاری های خود را نازی ها را افزایش میداد و نازیها نیز برای نگهداشت منافع خود در ظاهر روابط حسنه ای با این دولت داشتند.جالب اینکه حکومت به ظاهر ملی گرای ترکیه در ادامه همکاری ها با آلمان نازی به این دولت جازه داد تا در خاک کشورش اردوگاه های مرگ برپا سازد و رضایت داد تا شهروندان و اتباع ترکیه بنا بر صلاح دید آلمان ها به کام مرگ فرستاده شوند.برای نمونه 255 یهودی،بلغار و رومن در ترکیه توسط نیروهای اس.اس با پروانه دولت ترکیه قتل عام شدند .

گفتنی است شمار زیاد یهودی های ترکیه که به موسوی های موسوم می باشند همواره مورد توجه نازی ها می بود و طبق آمار سنجی هایی که نازی ها در ترکیه به عمل آورده بودند در آن دوران پنجاه و یک هزار یهودی تنها در منطقه "آوروپایاکاسی" استانبول و شمار زیادی نیز در "تارابیا" ساکن می بودند.ترکیه در برخی موارد حتی به نازیها اجازه میداد تا شهروندان یهودی این کشور را در کمپ های ویژه تحت کنترل خود قرار دهند.ظاهر دولت ترکیه_ که در آن دوره نیز ادعاهای استقلال خواهی و دولت مستقل داشت_مغایرتی میان ادعاهایی مبنی بر دایر کردن دولت ملی و جداسر و مستقل از یکسو و دادن پروانه به یک دولت خارجی برای برپایی اردوگاه مرگ در خاک خود از طرف دیگر نمی دید .( البته امروز نیز اوضاع با آن دوران تفاوت ندانی نکرده و تنها جای نازی ها با امریکایی ها دگر شده است.)

سیاستمداران ترکیه  حتی پس از پایان جنگ دوم جهانی و برملاشدن اسناد اردوگاه های مرگ و افشاء کشتار صدها تن از شهروندان ترکیه در اروپا و به دست نازی ها روابط خود را با آنان قطع نکردند.بلکه از افسران فراری ارتش نازی در خاک ترکیه پذیرایی نمودند.برابر آماری که حزب دست راستی " ان .پی .دی" در بایگانی های خود دارد بیش از بیست هزار تن آلمانی در روزهای پایانی جنگ دوم جهانی ناپدید شدند.بیشترینه ی این افراد افسران ارتش نازی بودند که به نقاط دیگر جهان از جمله امریکای لاتین (آرژانتین و شیلی) گریخته بودند.گروهی نیز به صورت پنهانی وارد ترکیه شدند و تا پایان عمر با هویت یونانی و ارمنی در این کشور زندگی کردند.عده ای از این افسران در سال 1948 در شهر چاناک قلعه زندگی میکردند. هم اکنون در منطقه تارابیا یک گورستان معروف به گورستان نازی ها واقع شده که حدود 700 افسر نازی در آن دفن شده اند... .

پس از پایان جنگ به علت کمبود نیروی کار در آلمان بسیاری از شهروندان ترکیه به برای یافتن کار به آلمان مهاجرت کردند و در این کشور ماندگار و به عنوان کارگر ساختمانی ،آشپز نانوا و ... مشغول کار شدند .هم اکنون دو میلیون ترک در آلمان زندگی میکنند که در واقع نوادگان همان مهاجران به شمار میروند.علیرغم خدماتی که سیاسیون دست راستی ترک در تمام دوران جنگ و پس از آن نسبت به آلمانها روا داشتند ولی هنوز میان اقشار این کشور و مهاجران ترک دیوار بی اعتمادی بلندی وجود دارد و هنوز پس از گذشت نیم سده از زندگی ترکها در آلمان، ترک ستیزی در کنار یهود ستیزی در جامعه آلمان ادامه دارد.برای نمونه در سال 1995 ،دو خانواده ی یازده نفری ترک در شهر "سولین گن " شبانه و به وسیله بنزین از سوی دو جوان به آتش کشیده شده اند و هر یازده نفر بر اثر سوختگی جان باختند.قاتلین،دو نوجوان 16-17 ساله بودند که همان شب از سوی پلیس دستگیر و در دادگاه به حبسهای 6 و 10 سال محکوم شدند.طبق آمار غیر رسمی در سالهای 1980 تا 2007،پنجاه و یک ترک در آلمان و طی حملات نژادپرستانه کشته شدند و 91 تن به شدت زخمی شدند،بیش از هزار مورد نیز حمله به ترک ها و مراکز ترکی به پلیس گزارش شده است.در سال گذشته یک سیاستمدار ترک در بدو ورود به آلمان از سوی چند جوان نئونازی در وسط خیابان به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت و به بیمارستان منتقل گردید.آخرین اقدام خشونت  آمیز علیه ترکها در آلمان در آغازه های فوریه ی گذشته صورت گرفت که منجر به کشته شدن 9 مهاجر در میان شعله های آتش شد.

این در حالیست که در سالهای 1980 تا 2007 فقط 45 حمله به یهودی های در آلمان گزارش شده است.

پایان.